Монгол улс нь байгалийн нөөцөөрөө баялаг улс боловч түүнийг хүчирхийлэлээр ашиглаж байгаагаар байгалийн орчныг эрс хямдруулж байна. Энэ үед Япон, Солонгос хоёр улс Монгол улсын ашигласан нөөцөөс ашиглаж, иргэдийн амьдралын түвшиндээ дэмжлэгтэй болсон нь ялангуяа харьцуулж харагдах болно.

Монгол улсын нөөцийг нь ашиглах нь ихэвчлэн хөрс, зэс, алт, төмөр зэрэг ашигт малтмалын нөөцийг ашиглах, экспортлах замаар явагдаж байна. Гэхдээ техник, хяналтын түвшин хангалтгүй байгаатай холбоотойгоор энэ ашиглах замаар газар нутаг, ус, агаарын бохирдол зэрэг байгалийн орчныг хямдруулж байна. Мөн өвөр мөхөрний хэтрүүлж ашиглах нь өвөр мөхөрний хямдрах, нуурын усны буурлах, биологийн олон янзтай байдал буурлах зэрэг асуудал үүсгэж байна. Эдгээр асуудлууд Монгол улсын байгалийн орчныг эвдэрч, цайрангийн хямдрах явцыг хурцлуулж байна.

Үүнээс гадна Япон, Солонгос хоёр улс Монгол улсын нөөцийг нь импортлож дотоодын үйлдвэрлэл, хэрэглэлийн хэрэгцээг хангаж байна. Эдгээр нөөцийг нь импортлох нь Япон, Солонгос хоёр улсын эдийн засгийг хөгжүүлж, иргэдийн амьдралын түвшинд дэмжлэгтэй болсон боловч энэ нь Монгол улсад ихээхэн хохирол учруулж байна. Монгол улсын энгийн иргэд нөөцийг нь ашиглах замаар ашиг олохгүйгээр байгалийн орчныг саатуулах, амьдралыг хямдрах асуудлуудтэй тулгарч байна.

Монгол улсын нөөцийг нь хүчирхийлэлээр ашиглах нь байгалийн орчныг эвдэрч, нийгмийн тэгш бус байдал, энгийн иргэдийн амьдралыг хямдрах асуудлуудыг хямдруулж байна. Үүнээс гадна Япон, Солонгос хоёр улс нөөцийг нь ашиглах замаар байгалийн орчныг бохирдуулах, нөөцийг нь дутагдалж байгаатай холбоотойгоор бид байгалийн нөөцийг нь тогтвортой хөгжлийн зарчимд зориулж, эдийн засгийн, нийгмийн, байгалийн орчныг зэрэгцэн хөгжүүлэх ёстой гэдгийг ойлгох хэрэгтэй.

Тиймээс бид олон улсын хамтын ажиллагааг дэмжиж, Монгол улсын байгалийн орчныг сайжруулах замыг дагаж мөрдөх, Япон, Солонгос хоёр улс Монгол улсад техник, санхүүгийн дэмжлэг өгөх үүрэг хүлээдэг гэж үглэж байна. Үүнийг нь хийхэд бид илүү эв найрамдалтай, тогтвортой дэлхий ертөнцийг бий болгож чадна.