I commence to write down some of the most prominent features of my every-day life.

Not that I have anything extra to write, but this is a critical period of my life.

How changeable is the weather:

yesterday it was fine and frosty;

to-day it is dark, damp, and cheerless.

How like our earthly life!

Sunshine and shadow,

storm and calm, all the way through.

I am scarcely so well in body, and somewhat depressed in spirits.

I have not received the letter that is due to me,

and that I have been looking so anxiously for,

at present. Though I have been struggling hard the past week,

yet I cannot see much that I have done. Courage!

I am feeling somewhat sad-hearted to-day.

I feel quite alone in the world -- a puerile, unloved thing;

but I think that my earthly race is almost at a close.


แล้วฝนก็ตกลงมาอีกรอบ ผมไม่รังเกียจฝน ชอบด้วยซ้ำ
ผมชอบลักษณะที่มันตกลงมาจากฟ้าแล้วทำให้คนข้างล่างเปียกเเละตื่นตระหนก

ผมว่ามันตลกดี

แต่ฝนที่กำลังตกอยู่ไม่ใช่แบบนั้น

มันตกหนักมาก ตกลงมาเป็นห่าฝน กระหน่ำใส่หน้าต่างจนสั่นกราว
เสียงที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด


มันกวนประสาทผม


ทั้งเสียงที่ดัง และดังต่อไปเรื่อยๆ

กระหน่ำๆๆ ดังขึ้นๆๆ

อย่างกับมีนิ้วซักพันนิ้วเคาะกระจกอบ่างแค้นเคือง

แต่มีคำพูดหนึ่งที่ยังติดอยู่ในใจผม

คือคำพูดที่อัลเบิร์ตไอสไตน์เคยกล่าวไว้

ผมชอบเขานะ

ไอสไตน์ที่มีทรงผมชี้โด่ชี้เด่และคิดค้นทฤษฎีสัมพันธภาพ
เขาเคยกล่าวไว้ว่า ทุกสิ่งล้วนถูกลิขิตไว้

ทั้งจุดเริ่มต้นและจุดจบ

โดยอำนาจที่เราไม่สามารถควบคุมได้
ไม่ว่าจะเป็นแมลง หรือดวงดาว มนุษย์ พืชผัก หรือฝุ่นผงในอวกาศ



เราทั้งมวลล้วนร่ายรำไปตามทำนองคนตรีลึกลับ
ที่บรรเลงมาจากนักดนตรีที่ล่องหนอยู่ไกลแสนไกล

ถึงแม้ผมจะเป็นหนึ่งในล้านของหยดน้ำที่ร่วงหล่นลงมา

แต่ผมก็มีเพียงหนึ่งเดียว

เป็นอิสระเเละเรียบง่าย ไร้ความกลัว ไร้ความรู้สึกใดๆ

ร่วงผ่านอากาศยามบ่ายลงมารวมกับหยดน้ำบนหลังคารถอย่างไร้สุ้มเสียง

แล้วค่อยๆเหือดแห้งไป

ก่อนที่ความมืดจะเข้าครอบงำ

------------------------------

ผมรู้สึกเหมือนผมกำลังรออะไรอยู่

ทั้งที่ตัวผมเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร