これから日本語でブロクを書きます。頑張ります。

12月３日空港にLM.CとSuGを迎えました。

みんなはかわいいね。

空港へ行ったと、飛行機とか、キャビンアテンダントとかを見た。

そこでキャビンアテンダントにやりたいと思っています。

だから、勉強を頑張らなきゃ。

これが子供から私の夢だ。

そして、家族のため、将来の希望だ。

ラン　

ตอนนี้เรื่องการเรียนกำลังไปได้สวย แต่เรื่องอนาคตช่างริบหรี่

เราจะทำยังงัยต่อไปก็ยังไม่รู้เลยแฮะ ไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้เลย

อ่านบล๊อกย้อนหลังก็บอกว่าจะทำๆ แต่ถึงตอนนี้เราก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงเลย

ทั้งๆที่เราก็รู้ว่าผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นยังงัย

แต่ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นคนแบบนี้ได้

แรงจูงใจ แรงบันดาลใจมันหายไปไหนหมดก็ไม่รู้แฮะ

อาจจะเป็นเพราะเรื่องเพื่อนนี่แหละที่ทำให้เราปลงกับชีวิต

จนไม่อยากจะทำอะไรเลย ส่วนเรื่องเพื่อนตอนนี้ก็ถือว่าดี

แต่ความรู้สึก ความสัมพันธ์มันก็คงไม่ใช่แบบเดิมต่อไปแล้ว

บางครั้งก็ชอบคิดว่า "เราเป็นส่วนเกินรึป่าวนะ"

เวลามีอะไรเราแทบไม่เคยรู้เรื่องในกลุ่มเลย

เราอาจจะเป็นคนไร้ตัวตัวไปจริงๆแล้วก็ได้ ใครจะไปรู้

เมื่อกี้เพิ่งดูหนังเรื่อง HAPPY FLIGHT จบ

แรงบันดาลใจกลับมาบ้างอีกครั้ง แต่ความกลัวก็มีด้วยเหมือนกัน

อนาคตข้างหน้าต่อไปเราไม่รู้ แต่เราไม่อยากเขียนลงบล๊อกแล้ว

เพราะเขียนไปยังงัยเราก็ยังไม่เปลี่ยนตัวเองอยู่ดี

คงต้องรอให้เปลี่ยนตัวเองได้จริงๆแล้วค่อยว่ากันใหม่อีกทีแล้วกัน

ラン

อุตส่าห์หน้าเกลี้ยงๆมาได้ตั้งหลายเดือนแล้ว

อาจเป็นเพราะเรื่องเครียดๆ แล้วก็นอนไม่พอด้วยแหละ

สิวมาจนได้ ไม่รู้อีกนานเท่าไหร่ถึงจะหายดี

แต่จากนี้ไปก็จะพยายามรักษาให้ดีขึ้น

จะลองแต่งหน้าแต่งตากับเค้าบ้างแล้ว เรียนจนจะจบแระ

ยังไม่ค่อยแต่งหน้ากับเค้าเลย นอกจากจะกรีดอายไลน์เนอร์

วันนี้เพื่อนๆก็พาคนญี่ปุ่นไปเที่ยวกัน อยากไปบ้างจังเลยอ่า

แต่ก็คงไม่มีโอกาส แต่ยังงัยก็จะพยายามหาโอกาส

เห็นเพื่อนๆมีความสุขเราก็ดีใจนะ แต่เมื่อกลับมามองตัวเองแล้ว

ความรู้สึกมันตรงกันข้ามเลย ไม่ได้ไปไหน ไม่ได้ทำอะไร

นอกจากมีเรื่องปวดหัวมาไม่เว้นแต่ละวัน

เราอยากไปทำโน่นทำนี่ แต่ตอนนี้ไม่มีเพื่อนแล้ว

จะทำอะไรแต่ละทีก็ลำบาก ต้องค่อยๆคิดหาทางออกแล้วล่ะ

เดี๋ยวอาทิตย์หน้าจะลองดูว่าเปลี่ยนตัวเองได้มั้ย

ラン

ก็ถือว่าสนิทมากที่สุด ณ ตอนนี้ ก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

ที่ได้ระบายออกไป แต่ยังงัยตอนนี้เราก็พอทำใจได้บ้างแล้ว

เลยไม่ค่อยรู้สึกอะไรเท่าไหร่ ให้มันเป็นแบบนี้ดีกว่า

แต่วันนี้ก็แอบไม่พอใจกับการกระทำเพื่อนบางคน

เราหวังดีที่หยิบยื่นกิจกรรมดีๆให้ แต่กลับมาว่าพวกเราซะนี่

ให้รู้ไว้แระกันว่า ทีหลังเราจะไม่เอาอีกแล้ว

ไม่สนใจแล้ว ในเมื่อหวังดี แล้วไม่อยากรับสิ่งดีๆก็ช่าง

เราถือว่าเราทำดีที่สุดแล้ว แต่ต่อจากนี้คงไม่มีสิ่งดีๆแบบนี้ให้อีกแล้วล่ะ

พรุ่งนี้จะมีคนญี่ปุ่นมา แอบตื่นเต้นนิดนึง

แต่ก็ かんばって　

ラン

จะดูแลตัวเองให้ดีที่สุด จะทำในสิ่งที่อยากทำ

จะเป็นในสิ่งที่อยากเป็น จะเปลี่ยนตัวเองใหม่

จะต้องหลุดจากความเครียดที่ไร้สาระ

จะต้องไม่สนใจกับคำนินทาคนอื่น และไม่นินทาคนอื่น

สิ่งอะไรที่เราทำลงไปมันย้อนกลับมาหาตัวเราแล้ว

และตอนนี้เราก็ได้รู้แล้ว เพื่อนที่ออกไปจากกลุ่ม

พอออกไปแล้ว ชีวิตเค้าดูดีขึ้น ดูมีความสุขมากขึ้น

แต่เรากลับต้องมานั่งจมทุกข์ นั่งทรมาน

นี่มันคงเป็นกรรมล่ะมั้ง ขอให้มันจบอยู่เพียงเท่านี้

นับจากนี้ไปจะต้องเริ่มต้นใหม่กับชีวิต ทำชีวิตให้ดีขึ้น

สดใสและมีความสุขกว่าที่ผ่านมา ฉันสัญญา

พรุ่งนี้มีเรียนแต่เช้า ไปนอนดีกว่าเรา

ทั้งเรื่องเรียน เรื่องเพื่อน ปัญหาเยอะแยะไปหมด น่าเบื่อจริงๆ

ตอนนี้ก็เริ่มพยายามหาอะไรทำมากกว่าเดิมแล้ว

ทำด้วยตัวเอง ไม่ต้องรอใคร ไม่ต้องไปกับใคร ไปมันคนเดียวนี่แหละ

แม้บางครั้งจะเหงา แต่ก็สบายใจกว่าล่ะนะ

มัวแต่รอๆๆ ก็ไม่ต้องได้ทำกันพอดี เวลามันเดินไปเรื่อยๆล่ะนะ

ไม่มีการหยุดรอ เหมือนที่เรารอคนอื่นเพื่อจะทำอะไรซักอย่าง

ความรู้สึกตอนนี้มันขึ้นๆลงๆแฮะ ไม่อยากเป็นแบบนี้เลย

เมื่อไหร่จะก้าวผ่านความรู้สึกแบบนี้ไปได้นะ

เรื่องเพื่อนก็ปล่อยไปตามเวรตามกรรมแระกัน ไม่อยากคิดไรมากแล้ว

แต่พออยู่ด้วยกันทีไรก็คิดมากทุกที ก็นะ...มันต้องเจอหน้ากันนี่นา

ไม่อยากเอาเรื่องไร้สาระ แล้วก็คนที่ทำตัวไร้สาระมาคิดมาก

ทุกอย่างมันไม่ดีกับตัวเองทั้งนั้น ไม่ใช่กับคนอื่นเลย

เรายังคงเชื่ออยู่ว่า ทำอะไรกับคนอื่นไว้ก็จะได้อย่างนั้นเหมือนกัน

เลิกคิด เลิกพูดถึงเรื่องนั้นดีกว่า เสียเวลาโดยใช่เหตุ

มาพูดถึงเรื่องที่ทำให้เรามีความสุข แล้วก็ยิ้มไม่หุบดีกว่า 555

เมื่อวานนี้ไปตัดผมกับคนญี่ปุ่นมา น่ารักชะมัดเลย (คนญี่ปุ่นอ่ะนะ)

เป็นกันเองมากเลย เรานี่ก็พยายามพูดภาษาญี่ปุ่นกับเค้าเหมือนกัน

ตอนแรกก็เขินๆ ไม่ค่อยกล้าพูดเท่าไหร่เลย อาจจะเป็นเพราะเพิ่งไปมั้ง

ยังกล้าๆกลัวอยู่ คนในร้านก็มีแต่คนญี่ปุ่นไปตัดทั้งนั้นเลย

พูดญี่ปุ่นไปก็อายคนญี่ปุ่นด้วย (ประมาณว่าเรียนตั้งปี 4 ได้แค่นี้เองหรอ)

อ่ะนะ ครั้งแรกยังกล้าๆกลัวๆอยู่ แต่ครั้งหน้าค่อยว่ากันใหม่

รอผมยาว แล้วก็เก็บตังให้ได้เยอะๆก่อน เมื่อวานหมดไปหลายพันอยู่

เล่นเอาซะเครียดเลย โดยรวมทุกอย่างก็โอเค แต่ราคาแพงไปนิด

แต่รับรองว่าไปตัดอีกแน่ๆ เพราะติดใจคนตัด ฮ่าๆ

พรุ่งนี้มีเรียนบ่ายๆ ตอนนี้ก็ชิวๆไปก่อน

วันนี้เป็นไข้ ไม่สบาย ปวดตัวไปหมดเลยอ่า เซงมากเลย

กลัวจะเป็นไข้หวัด 2009 อยู่เนี่ย ไม่มีคนพาไปหาหมอเลย

อยากกลับบ้านจังเลย ถ้าอยู่บ้านป่านนี้พ่อกับแม่ก็คงพาไปแล้วสินะ

พูดแล้วก็คิดถึงบ้านจังเลย อยากกลับไปบ้านเร็วๆจัง

อยากเรียนจบเร็วๆ จะได้ช่วยแบ่งเบาภาระพ่อแม่ได้

ตอนนี้รู้สึกว่าไข้หวัด 2009 กำลังกลับมาระบาดอีกแล้ว กลัวเป็นจังเลย

วันนี้ก็ไม่ได้ไปเรียน ไม่รู้ว่าวันนี้จะเรียนอะไรกันบ้างก็ไม่รู้

ไม่มีเพื่อนโทรมาถามซักคน แย่จังเลยเนอะ คนไม่มีเพื่อนก็เป็นแบบนี้ล่ะนะ

มีแต่น้องที่โทรมาหา นี่แหละนะ ไม่มีใครเห็นความสำคัญเท่าครอบครัวแล้ว

ถ้าหายจากไข้ครั้งนี้ ต่อไปจะต้องดูแลร่างการให้แข็งแรงแล้วล่ะ

ไม่งั้นไม่ไหวแน่ๆ เราป่วยบ่อยเกินไปแล้ว นี่เพิ่งหายจากไข้ไปไม่กี่วันเอง

มาป่วยอีกแล้ว แถมติดๆกันด้วย เด๋ววันเสาร์ก็สอบอีก

ไหนจะมีงานอีกสองอาทิตย์ติดกันเลย ถ้าไม่ดีขึ้นล่ะก็แย่เลย

ต้องพยายามทำอะไรให้เข้าที่เข้าทางซะทีล่ะนะ

ラン

เป็นเพราะไม่มีเน็ตให้เล่นเท่าไหร่ โน๊ตบุ๊คก็ไม่อยู่ ไม่มีเล่นเลย

เด๋วพ่อจะซื้อเครื่องใหม่ให้ล่ะ จะต้องหาข้อมูลซะหน่อย

ความรู้สึกเรา ณ ตอนนี้ ตรงตามชื่อหัวข้อบล๊อกแป๊ะๆเลย

ตอนนี้เราแย่มาก เราอยากรู้ว่าเรานิสัยไม่ดีขนาดนั้นเลยหรอ

ทำไมไม่มีใครเข้าใจเราเลย เราเป็นอะไรไม่ถามซักคำ

ความรู้สึกเรามันแย่แค่ไหนคงไม่มีใครรู้ แค่เราทำตัวเป็นกลาง

ทำตัวไม่ฝักใฝ่ฝ่ายไหน เรามันผิดมากขนาดนั้นเลยมั้ย

แต่เราก็อาจจะผิดจริงๆก็ได้ที่ไม่เข้าข้างเพื่อนตัวเอง

แต่จะให้ทำยังงัยได้ล่ะ ถูกก็ว่าไปถามถูก ผิดก็ว่าไปตามผิด

จะไปเข้าข้างคนผิดเพียงเพราะคิดว่าเค้าเป็นเพื่อนในกลุ่มน่ะหรอ

เราไม่ทำแบบนั้นหรอก เพราะป็นการไปเห็นดีเห็นงามให้เค้าคิดว่าตัวเองถูก

เราก็ไม่รู้หรอกนะว่าเราคิดถูกหรือคิดผิดที่ทำแบบนี้

ในเมื่อเราฟังทั้งสองฝ่าย เราก็พอจะแยกแยะออกว่าใครคิดยังงัย

แต่ต่างฝ่ายก็คิดว่าตัวเองถูก เราก็หมดปัญญาที่จะพูด

แม้เราจะรู้ว่าคิดมากเป็นเรื่องที่แย่ มันทำให้เราเครียดไปหมด

แต่เราก็เสียใจที่เพื่อนที่คบกันมาตั้งนาน ถึงแม้อาจจะไม่ได้สนิทแบบรู้ทุกเรื่อง

มาระแวงเรา ไม่ไว้ใจเรา นั่นเป็นสิ่งที่เราเสียใจ และน้อยใจมาก

และนั่นก็เป็นสิ่งที่เราต้องพิจารณาตัวเองว่าเราไม่ดีใช่มั้ย

ถึงเลือกที่จะออกมา ไม่อยากรับรู้ ไม่อยากรับฟังเรื่องไร้สาระ

ที่วันๆก็นั่งนินทาคนอื่น เมื่อก่อนเราอาจจะเป็น แต่ตอนนี้เราไม่ใช่แล้ว

ถึงคิดว่าเราคงไม่เหมาะหรอกมั้งที่จะไปอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น

ต่อจากนี้เราจะเลือกทำในสิ่งที่เราอยากทำ จะพยายามไม่สนใจใครแล้ว

เราจะทำเพื่อครอบครัวของเราเท่านั้น !!!! เพราะไม่มีใครดีกับเราเท่าครอบครัวแล้ว

พรุ่งนี้มีสอบศัพท์ ยังไม่ได้อ่านเลยแฮะ

かんばって　

ラン

ความสูญสียทั้งข้าวของ ทั้งความรู้สึก และชีวิตอีกหลายคน

CTW ที่เคยไปเดินเกือบทุกอาทิตย์ Kinokuniya ที่เคยเข้า

ร้านยำแซ่บ ซิสเลอร์ ฟูจิ พิซซ่า ชาบูชิที่เคยไปนั่งกิน

จากนี้ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้ไปอีก เพราะมันไม่เหลืออะไรแล้ว

ถูกคนชั่วมันเผาไปหมดแล้ว รวมทั้งสยามแล้วก็อีกหลายๆที่

"สยาม"เป็นสถานที่แรกๆในกรุงเทพที่เราไปด้วยตัวเอง

แต่วันนี้มันได้กลายเป็นอดีตไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะปรับปรุงเสร็จเมื่อไหร่

ก็คงอีกนานล่ะนะ เพราะคนๆเดียวแท้ๆที่ทำให้เป็นแบบนี้

ไม่อยากแช่ง ไม่อยากด่า มันไม่ดีกับตัวเอง

แต่บอกได้อย่างเดียวว่า คนที่มันทำให้ประเทศเป็นแบบนี้

คนที่เผาบ้านเผาเมืองอย่างนี้ สักวัน "กรรมจะตามสนอง"

มันจะสนองมากกว่าที่คุณได้ทำกับประเทศชาติแน่ๆ !!!

ラン

จากบล๊อกหน้าที่แล้ว ที่เราเศร้า เสียใจ น้อยใจ

มาวันนี้เราไม่เป็นแบบนั้นแล้ว

กลับมานั่งทบทวนตัวเองอีกที

สิ่งไม่ดีที่ผ่านไปก็ไม่ต้องไปจำ จำไว้เป็นบทเรียนก็พอ

อะไรที่ผ่านมาแล้วมันไม่สามารถกลับไปแก้ไขใหม่ได้

แต่วันนี้ ตอนนี้ เราสามารถทำขึ้นมาเองได้

เราจะเลือกทำตัวดี หรือไม่ดีก็ขึ้นอยู่กับวันนี้เป็นต้นไป

อีกแค่ปีเดียวก็จะก้าวเข้าสู้การทำงานแล้วสินะ

ใจนึงก็อยาก อีกใจก็ยังไม่อยากเลย

เคบินที่เราอยากจะเป็น จากนี้คงต้องตั้งใจอย่างจริงจังแล้ว

ไม่งั้นความฝันไม่มีทางเป็นจริงแน่ๆ ถ้าขืนยังเป็นแบบนี้

หนังสือก็มี ซีดีก็มี หนัง ซีรี่ย์ไว้ฝึกภาษาอังกฤษกับญี่ปุ่นก็มีแล้ว

เหลือแต่ลงมือทำเท่านั้น ฝันให้ไกลแล้วต้องไปให้ถึงสินะ

จากนี้ไปก็จะพยายามอย่างเต็มที่ เปิดเทอมก็จะตั้งใจเรียน

ปีสุดท้ายแล้วต้องเอาให้เต็มที่ไปเลย

เพื่อความฝัน สักวันชั้นจะต้องเป็นเคบินให้ได้

เริ่มตั้งแต่ตอนนี้ Here & Now

ラン