二人の娘を持ってる私には　聞いた時　感動した

娘たち…

親孝婚　してくださいね

お願いします

頼む

この言葉

日本の社会、現代のことを反映している

すばらしすぎる

ありがとう　考えた人に…

出来じゃた婚　etc 色んな婚の中

親孝婚　の時代がやって来た

Japan's vocab today

ไม่ได้ทำเท่หรอก

แว่นสายตายาวน่ะ

อยากบอกแค่นี้ ถ้าใครตามอ่าน

ในญี่ปุ่นนี้ ใครจะตามมาอ่านได้

ฮ่าๆๆๆ

เขียนคุยกับตัวเองไปวัน ๆ

รอเครื่องติด

จะได้เขียนนิยายเรื่องใหม่เสียที

ร้างมาเจ็ดปีเข้านี่แล้ว

โห....

สงสัยจริง

มีใครในญี่ปุ่นที่อ่านบล็อกนี้ออกไหมคะนี่

ร้างบล็อกไปนาน (มากกกก)

เขียนตอนลูกอยู่ ป.๖

ตอนนี้ลูกอยู่ปี ๓

อะไรจะนานขนาดนั้นได้

แต่ก็เป็นไปแล้ว จำได้ว่า เขียนบล็อกในผู้จัดการ

เขียนจนมีแฟนเพลงกันเลยทีเดียว

ไปเมืองไทย แฟนเพลงก็มารวมตัวกันแล้วเราก็แจกลายเซ็น โห...

จากนั้นก็ขยับไปเขียนนิยายส่งพวกอะวอร์ด ๆ ทั้งหลาย

ได้พิมพ์เป็นเล่มก็ดีใจจะตายชัก

ในงานเถกิงเกียรติเจ้าของรางวัล

ก็อุตส่าห์บินไปร่วมงานเป็นไม้ประดับกับเขา เพราะเขาว่าจะประกาศรางวัลชนะเลิศ

ก็ไม่ได้... เศร้าและงงงัน

แต่เจ้าของรางวัลเอาเนื้อหาสองหน้าเต็ม ๆ ที่เราสรุปไว้ในบทท้ายเรื่อง ขึ้นไปสปีช

พูดประหนึ่งเป็นความคิดของตัวเอง

ตื่นเต้นมาก ลุ้นมาก นั่นมันคำพูดของเรานี่นา...

งงมาก เพราะนึกว่าติดใจเขาขนาดนี้

เราต้องได้รางวัลแน่

ที่ไหนได้ หนึ่งในห้ายังไม่ติดเลย

แต่นิยายได้พิมพ์เป็นเล่ม ฉันเลยโอเค

ไม่โอ แล้วจะทำไง...

ค่าลิขสิทธิ์ถูกแบ่งจ่ายเป็นสามงวด

ให้หลานไปเอา แล้วก็ยกให้หลานไป ข่าวว่าเธอต้องตากหน้ามากกว่าจะได้มา

ไปอีกสามครั้งอีกต่างหาก

สรุปแล้วเขียนนิยายเรื่องแรกก็ไม่ได้โอกาสอะไรเลย

เขาก็ไม่ได้ติดต่อมาให้เขียนต่อไปนะ จะพิมพ์ให้ โอ้ชีวิตนักเขียน

ต่างกับญี่ปุ่นจังเลย

เขียนนิยายให้คนญี่ปุ่นอ่านดีกว่าไหมนี่...

แต่ก็รักภาษาไทยเหลือเกิน...

อยากเป็นนักเขียนมาตั้งแต่ตอนอยู่ม.ศ.๒ ที่สาธิตประสานมิตร

ชั่วโมงภาษาอังกฤษ อาจารย์นงลักษณ์

ท่านถามเป็นภาษาอังกฤษว่า อยากเป็นอะไร

ก็ตอบไปว่า ไอ วิล บี อะ เกรท ไรเตอร์ ลากเสียงยาวที่ เกรท

อาจารย์ยิ้มกว้าง (ทำนองเพ้อเจ้อมาก) แต่เราเอาจริง

เพื่อนสนิทในวันนั้นบอกว่าเป็นคำตอบที่ตรึงตราในหัวใจเพื่อนมาก

เพราะรอบข้างมีแต่คนอยากเป็นหมอ เป็นวิศวกร เป็นสถาปนิกกันเป็นส่วนใหญ่

ใคร ๆ ก็อยากเป็นหมอ แต่เราอยากเป็นนักเขียน

เพื่อนทึ่งมาก ทึ่งจนเอาไปเล่าให้คุณพ่อคุณแม่ฟัง

แล้วยังเอากลับมาเล่าต่อให้ฟังในวันรุ่งขึ้นอีก

ว่าคุณแม่ก็ร่วมทึ่งด้วยอีกคน

สงสัยมันจะเป็นเรื่องเพ้อเจ้อจริง ๆ

แต่เรารู้ว่าเพื่อนภูมิใจในความแตกต่างกับคนอื่นของเรามาก

วันนี้เพื่อนสนิทคนนั้น กลายเป็นอาจารย์ของหมอฟันอีกที นอกจากจะเป็นหมอฟันเฉย ๆ แล้ว

อยากไปทำฟันกับเพื่อน แล้วบอกเพื่อนตอนกำลังอ้าปากให้ดูฟันผุ

ว่า เราเขียนหนังสือแล้วจริง ๆ นะ ไม่ได้แค่เพ้อฝันไปอย่างเดียว

เพื่อนจะว่าไงนะ

อาจจะบอกว่า

อะไรนะ ฟังไม่รู้เรื่อง ขอเอาคีมออกจากปากก่อน

ก็เป็นได้

เฮ้อ...