สวัสดีค่ะ (´∀｀)

เมื่อวันอาทิตย์ ที่ 3 กันยายน ฉันไปงาน Japan Expo in Thailand 2017 มาล่ะ งานนี้ ฉันรู้สึกสนใจมาก เพราะรู้สึกว่ามีหลายๆอย่างน่าไปดู เพราะทางผู้จัดงานเขาบอกว่างานนี้สามารถนำเสนอญี่ปุ่นได้ทุกแขนง แน่นอนว่ามีหลายแขนงที่ฉันสนใจ เช่น ศิลปะ, ดนตรี, วัฒนธรรม, อาหาร, อนิเมะ-มังงะ และอะไรที่ exclusive อีกมากมาย ส่วนในด้านที่ไม่สนใจเป็นพิเศษ ฉันก็ยังอยากจะไปดูอยู่ดี ฉันอยากจะลองหาอะไรใหม่ๆบ้าง เรียกได้ว่า ไปงานนี้เพื่อค้นหาแรงบันดาลใจไปทำอะไรซักอย่างในชีวิตเลยล่ะ! 

นอกจากนั้น งานนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งของการฉลองความสัมพันธ์ทางการทูตไทย-ญี่ปุ่น 130 ปี บอกตรงๆว่าเห็นตัวเลขนี้ทำให้รู้สึกผูกพันธ์กับญี่ปุ่นมากขึ้นไปอีกซะอย่างนั้น 

ฉันชอบภาพพวกนี้มากๆเลย!  มีการผสมทั้งความเป็นไทยและญี่ปุ่น เห็นแล้วอยากจะลองออกแบบอย่างอื่นที่มีความเป็นไทย-ญี่ปุ่นดูบ้างจัง 

ฉันมาถึงงานประมาณบ่าย3 จริงๆแล้วมาถึงตั้งแต่บ่ายโมงกว่าๆ แต่ไปกินข้าวกลางวันกับแม่และน้องชายก่อนขึ้นมาที่งานค่ะ 

เข้างานทางประตูที่ใช้ QR code ลงทะเบียนมาก่อนล่วงหน้า ได้รับของที่ระลึกเป็นพวกกุญแจโคนันล่ะ 

พอเข้างานมายังไม่ทันจะหยุดเดิน ก็มองเห็น....Ying !!!! กรี๊ดจะแตกกก รีบเข้าไปขอถ่ายรูปเลย  เขากำลังจะเดินออกจากงานพอดี ในที่สุดก็ได้เจอตัวจริงซักที ตอนเขามาเป็นเกสต์ที่ไทย เราไม่มีโอกาสได้ไปเลย เมื่อวานนี้Yingก็มาเป็นเกสต์ในงานคอสฯที่ระยองก็เลยไม่ได้ไป ดีใจที่ได้เจอถึงแม้จะไม่ได้คอสฯอยู่ก็เถอะ   

ฉันสารภาพรักคอสเพลย์เขาด้วย อิอิ  

พอเดินเข้ามาในฮอลล์ด้านในก็แวะบูธแรกซะแล้ว   เครื่องสำอาง Canmake และ Cezanne มาจัดโปรฯ เลยชวนแม่ซื้อแป้งใหม่ซะเลย 

เขียนคันจิบนพัด สวยมากกก แม่ยังอยากได้ไปแต่งบ้านเลย ฮ่าาา

Hanazumiซัง ตัวจริงเท่มากกกก 

มาสคอต มวยไทยชิ น่ารักมากกกก 

เราถ่ายวีดีโอตอนมวยไทยชิเต้นมาพอดีเลย  so cuteee ♡ 

โซเมงเย็นให้ลองชิมกัน เราว่าทานง่าย และเหมาะกับหน้าร้อนดีมากๆ แต่ว่าแม่บอกว่าเส้นเหนียวไป เลยไม่ได้ซื้อกลับบ้าน5555 อยากกินอีกจังงง 

ร้านนี้คนเยอะมากอะ ขี้เกียจเข้าไปดูเลย 

พวกกุญแจ Yuri on Ice รูปพิชิตและยูรินั่งรถตุ๊กตุ๊ก จริงๆเราฝากเพื่อนซื้อตั้งแต่เมื่อวันเสาร์และ กลัวหมดนี่นา555 เลยไม่ได้เข้าไปซื้อเองที่บูธเลย 

มีโลโก้สัญลักษณ์ความสัมพันธ์ทางการทูตไทย-ญี่ปุ่น 130 ปีที่ธงด้านหลังรถตุ๊กตุ๊กด้วยล่ะคะ ♡♡♡♡ โซคิ้ววววววพิชิตโตะคุงง 

แวะมาร่วมเล่นเกมส์ที่บูธนี้ Little Akiba 

เขาให้กดไลค์เพจเขาแล้วรับคูปองไปเล่นเป่ายิงชุบกับสาวๆ หากชนะกี่ครั้งกี่ครั้ง ก็จะได้ของรางวัลที่เขียนเอาไว้ค่ะ รางวัลใหญ่สุด ต้องชนะ 10 ครั้ง และรับกระเป๋า Anelloไปเลย!!! อยากได้~ แต่เราชนะแค่ 3 ครั้งเอง ได้nose padมากล่องหนึ่งค่ะ คุ้มๆๆๆ

ส่วนสาวๆที่เราเป่ายิงชุบด้วย ไม่ใช่ใครอื่นใด...

แอม เพื่อนเราเองงงง  ฮ่าาาา

ดีใจมากๆเพื่อนคอสเพลย์ที่ไม่ได้เจอกันตั้งนานนอ่าาาา น่ารักมากกกกน้วยๆๆๆ  

มาบูธ NHK แต่ไม่เจอ Domo อ่ะ!! 

พี่อร  ขอบคุณที่ถ่ายรูปด้วยกันค่าาา 

แม่ถ่ายให้ ฮ่าาา คุณแม่เองก็รู้สึกพี่อรนะ! เมื่อก่อนฉันเอาคอสเพลย์ของพี่อรให้ดูบ่อยๆ 5555 

พี่อาร์ตกับพี่เทมส์ก็มา   ทั้ง 3 คนคอสฯจากเกมส์อนเหมียวจิเหมือนกันค่ะ 

เจอรุ่นพี่แล้วเซลฟี่ด้วยกัน และพยายามให้ฉากหลังเป็นพี่อาร์ตกับพี่เทมส์ 55555555  

Main Stage 

เอาล่ะมีคุณพีมาเป็นเพื่อนละ ลากมาบูธTomodachi เป็นเพื่อนค่ะ (มาบูธเพื่อนเป็นเพื่อนฮ่าาา) เพื่อมา!!!!!

.

.

.

.

.

จ๊ะจ๊างงงงงงงงงงงง!!!!! 

มาซื้อ Art book ของคุณอัส หรือ Asuka111 ค่าาา  ชอบผลงานมากๆเลยค่ะ ถึงแม้ฉันจะไม่ได้วาดรูปดิจิตอลและแทบไม่มีความรู้ทางด้านนี้เลย แต่ชอบผลงานของคุณอัสมากๆบางรูปมองแล้วถูกดูดเข้าไปในนั้นเลยจริงๆนะ!!  

สวยสมคำร่ำลือ ฮ่าาาา  (นี่มันท่า Signature !!) 

555555

ขอบคุณค่าาาา

จากนั้นก็ไปถ่ายรูปเกรียนๆที่บูธนี่ต่อ

ฮ่าาาาา

จริงๆแล้วมาจองคิวให้เพื่อนต่างหากล่ะ!!! 

ANIME Project ค่ะ 

มีวิวทิวทัศน์ของกรุงเทพมหานคร

มีนิทรรศการให้ดูด้วย

คุณซามูไรจากฮิโรชิม่า เฟรนลี่มากกกกกก ชวนให้ไปฮิโรชิม่ารั่วๆ5555 

เขาให้ทำนิ้วแบบนี้และให้พูดว่า "Mori !!!!" ไม่เข้าใจอ่ะ อะไรอ่ะป่าหรอ ฮ่าาาาา

ありがとうございます ☆

นี่คือนิทรรศการที่ตั้งใจมาดูมากๆๆๆๆๆ  

แค่มองจากด้านนอกเข้าไปยังด้านในทางเข้า ก็รู้สึกเหมือนกำลังจะเข้าไปยังอีกโลกโลกหนึ่งที่ไม่รู้จัก ทำให้ไม่ทันสังเกตเห็นใครคนหนึ่งที่เดินสวนออกมาจากทางเข้าอย่างผิดทิศผิดทาง ลักษณะของเขาไม่ได้ดูพิเศษแต่อย่างใด แต่หารู้ไม่ว่า......

คุณพีตะโกนเรียกเขาว่า "เซนเซย์ๆ!!!" ในขณะที่เขาจะเดินหายไปในฝูงชน 

คนนั้นก็คือ!!! 

Akihiro Nishinoเซนเซย์!! เจ้าของผลงานทั้งนิทรรศการที่กำลังจัดแสดงอยู่!!!!! 

โอ้ววววว  เกือบพลาดไปซะแล้ววว 

เซนเซย์ดูอินดี้มากเว่อ  ใส่เสื้อยืดสบายๆผมยุ่งๆ  โคตรคูลลล

ภายในนิทรรศการสุดยอดมากๆๆๆๆๆๆ หากฉันอยู่ที่นี่คนเดียว ฉันคงเดินดูอย่างพลาดเพลินในบรรยากาศนี้นานๆ เหมือนเราอยู่ในรูปภาพ! 

ภาพที่สว่างออกมา ให้อารมณ์เหมือนกำลังดูหนังคนเดียวบนโซฟา แล้วปิดไฟทั้งห้องให้มืดไปเลย 

โอ้วววว 

ทางออกก็ยังสวย! 

ไว้พบกันใหม่โอกาสหน้าค่ะ สวัสดีค่า

ออกมาจากสถานี คิดว่าน่าจะออกประตู Kiddy land เพราะเดินตรงมาทางซ้ายซักพักก็เห็น Kiddy land ฝั่งตรงข้ามแล้วค่ะ ตื่นเต้นไปอีกกก ตอนนั้นไปกับเพื่อนอีก2คน จุดมุ่งหมายเดียวกันคือมาค้นพุชชีนกลับบ้าน (ฮาาา)

ตึก Dior สวยมากกก แค่ตึกยังหรูเลยค่ะ อันนี้กำลังจะเดินข้ามสะพานลอยไปอีกฝั่งหนึ่ง

เข้ามาใน Kiddy land แล้วก็พุ่งมาชั้นขายของของพุชชีนเป็นอันดับแรกเลย อยู่ชั้นแรกเลยค่ะ

 

Mission complete 

 

คืนแรกนอนด้วยกันกับพุชชีนที่มาจากไทยด้วยกัน ใส่ถุงมือ, ถุงเท้า นอน แล้วก็เปิดฮีทเตอร์ นอน อุ่นมาก 

Day 2

ที่แรกที่ไปคือ ตลาดปลา Tsukiji ค่ะ

ตอนขึ้นมาจากรถไฟใต้ดินแล้วกำลังเดินไปตลาดปลา เจอที่นี่ด้วย ฉันเคยเห็นที่นี่มาก่อนจากรูปประจำตัวของคนญี่ปุ่นใน Twitter ด้วยล่ะค่ะ ไม่รู้ว่าคือสถานที่อะไร แต่เห็นคนญี่ปุ่นที่เดินๆอยู่ หยุดแล้วโค้งทำความเคารพด้วยค่ะ 

ที่นี่ของกินเพียบบบ แต่ฉันไม่ได้ซื้อหรือกินอะไรที่นี่เลย ฮาาาา บอกตรงๆว่าเซฟตังค์จะไปซื้อของล่ะค่ะ  

อันนี้ก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าคืออะไร คล้ายศาลอะไรซักอย่างเลย ตั้งอยู่ในตลาดปลาTsukiji 

 Ginza

มาย่านนี้ตื่นเต้นมากกกก เพราะเป็นย่านเดียวที่มาเป็นครั้งที่ 2 ค่ะ คราวที่แล้วมาซื้ออัลบั้มเปียโนอย่างรีบมารีบไปมาก เพราะมันมืดแล้ว คราวนี้เดินในย่านนี้ 2 ชม.เลยค่ะ ฉันมีแพลนแล้วว่าจะไปที่ไหนบ้าง ก็เลยเดินแยกไปเดินคนเดียว 

  ตลกโฆษณาอันนี้จัง 

 

ชะวิ้งงงงงงงงงง  

Yamano Ginza นั่นเองงงง มีทั้งหมด 7 ชั้น ทุกชั้นเกี่ยวกับดนตรีหมดเลย 

ตั้งใจจะมาซื้ออัลบั้มกลับไปแต่อัลบั้มที่อยากได้หมด ก็เลยตัดสินใจจะไปซื้อที่ถัดไปค่ะ แต่ก็เดินเที่ยวครบทุกชั้นนะ  ก็ชอบนี่นา มันจะมีของกระจุกกระจิกลายเปียโน ลายตัวโน๊ตอะไรแบบนี้ด้วยค่ะ น่ารักมากเลยยย  

พอขึ้นไปชั้น 6 จะเป็นชั้นที่ขายเปียโน การจัดวางร้านเปลี่ยนไปจากคราวที่มาที่แล้วนิดหน่อย 

แต่สิ่งที่น่าสนใจจนทำให้ฉันต้องถามพนักงานผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็คือ ป้ายเล็กๆที่วางไว้บนเปียโนค่ะ ฉันถามว่าแปลว่าอะไร แต่เขาก็อธิบายเป็นภาษาญี่ปุ่นนี่แหละ แต่เข้าใจ  ประมาณหนึ่งว่าถ้าเกิดว่าสนใจหรืออยากลองเล่นให้เรียกพนักงานล่ะ

 

เมื่อออกมาจาก Yamano แล้วเวลายังเหลืออีกบานเลย ก็เลยนึกขึ้นได้ว่า ตึก Yamaha ที่ใหญ่ๆก็อยู่ที่ย่าน Ginza นี่นา !!!! 

ฉันเดินเยอะมากเลยค่ะ แล้ว Google map ก็ทำให้หลง  เพราะลูกสรมันชี้ไปผิดทาง ทำให้ฉันเดินกลับไปกลับมาอยู่นั่นแหละ สุดท้ายก็เดินเจอจนได้ แต่ว่าก็ไกลออกมาจากใจกลางย่าน Ginza มากๆเลยแหละ   

บันไดเลื่อนสำหรับยืน 1 คน  ที่ญี่ปุ่นหลายๆที่จะเป็นแบบนี้ล่ะ! 

หวายยยยยยยยยยยยยยยยยย  

ฉันชอบจังงงง หนังสือเยอะไปหมดเลยย ทั้งหมดนี่คิดว่าน่าจะเกี่ยวกับดนตรีหมดเลยล่ะค่ะ 

อยากอ่านภาษาญี่ปุ่นออกไวๆจังง 

 

สุดท้ายอัลบั้มที่อยากได้ก็หมดทุกที่เลยอ่ะ ฮาาา แต่ก็เอาอันใหม่ล่าสุดมาล่ะค่ะ  แล้วก็ซื้อของฝากให้ครูสอนเปียโนด้วย เดินไกลโคตรๆงี้ ถ้ากลับไปมือเปล่านี่รู้สึกเสียดายแย่ 

 Shinjuku

 

ในย่านนี้ แทบไม่ได้ถ่ายรูปหรือถ่ายวีดีโออะไรเลยเพราะว่าเวลาน้อยมากเกินไปสำหรับที่นี่ ที่มีดองกี้ ขนาดใหญ่!!! ซึ่งเมื่อคืนไม่ได้เดินไป เดินเพลินมากกก ของเยอะๆน่าซื้อเต็มไปหมด แต่ต้องเดินไปไกลจากสถานีรถไฟใต้ดินที่ออกมา ก็เลยเสียเวลาเดินด้วย ที่ดองกี้ฉันซื้อนาฬิกากลับไปฝากพ่อเรือนนึงด้วย ถึงของในชอปเยอะ แต่ฉันไม่ได้ซื้ออะไรของตัวเองเลย 

 

ขากลับเจอฮานิวววว  

โดยเราตั้งใจจะไปทั้งหมด 3 ที่คือ Yodobashi (Akihabara )-----> Harajuku -----> Shibuya 

 

 

นั่นคือหูฟังAudio-technica  ตั้งใจจะมาซื้อสีเทาที่โชว์อยู่ในตู้เลยยยยย แต่พนักงานบอกว่า หมด!!!   แงงงงงง ก็เลยเอาสีดำมาแทน เห็นเขาไปเช็คในคอมเลยว่า Yodobashi สาขาในโตเกียวหมดทุกที่ ไอเราก็ไม่รู้จักร้านอื่นแล้ว  ก็เลยซื้อมาเลย จริงๆสีดำก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ แต่สีเทามันเท่กว่าง่ะะะะ  

(รูปถ่ายที่โรงแรมตอนกลับแล้ว) 

แอร๊ยยยยยฟินมากกกก เพราะสุดๆๆๆ

พอเราซื้อของเสร็จเราก็ออกมาจาก Yodobashi ซึ่งเพื่อนๆนั่งทานทาโกะยากิรออยู่ด้านนอกห้าง 

ต่อไปเราก็ไป Harajuku กันค่ะ คือแค่ไปถึงเฉยๆ เดินขึ้นมากจากรถไฟใต้ดินให้ถูกทางออกเฉยๆก็กลับกับเลย เพราะว่าเราเช็คเส้นทางเดินไปต่อใน Google map ก่อนมาญี่ปุ่นเรียบร้อยแล้ว 

 

ผู้ก่อคดี 55555 ที่ถืออยู่คือใบที่เอาไปรับโทรศัพท์คืนค่ะ

ในที่สุดก็มาถึง Shibuya ซะทีเย่!!! 

 

 

เป็นการมาครั้งแรกที่มาตอนกลางคืนด้วย ขอบอกเลยว่าตื่นตาตื่นใจกับตึกและแสงสีเสียงที่นี่มากๆ! มันอลังการไปหมด มีตึกสูงอยู่รอบทิศ และผู้คนมากมายแต่ไม่แออัด บรรยากาศดีมากๆเลย 

 

 

โรงแรมที่พักคือ โรงแรม Agora place - Asakusa ตั้งอยู่ใกล้กับสถานี Tawaramachi ของ Tokyo Metro อยู่ 4 วัน 3 คืน ใช้ตั๋ว 3 days pass+One day pass

Day 1

เราลงที่สนามบินนานาชาตินาริตะค่ะ ตั้งอยู่ที่จังหวัดChiba ข้างๆโตเกียวเลี้ยวเข้าเมืองหลวงกันสบายๆ ลงมาก็พบกับอากาศ -1 องศาค่ะ ตกใจมากกก (ฮา)
เรานั่งรถไฟฟ้าไปลงที่สถานี Ueno เผื่อต่อรถไฟใต้ดินไปโรงแรมค่ะ

ที่นั่งถูกจัดตามตั๋วที่ได้รับ เพื่อนบ้างคนได้นั่งกับคนอื่นด้วย (แถมหลับแบบกรนด้วยอ่ะ5555)

ทิวทัศน์ข้างทางสวยงาม ให้บรรยายกาศชนบทญี่ปุ่นสุดๆ ดูเงียบสงบมาก รถไฟขับผ่านสุสานของคนญี่ปุ่นด้วย ฉันก็พึ่งจะได้เห็นเป็นครั้งแรก  หลังจากเห็นในอนิเมะมานาน 

โรงแรม Agora place - Asakusa

พอไปถึงโรงแรมทุกคนก็ฝากกระเป๋าไว้ที่โรงแรม แล้วก็เริ่มเดินทางไปสถานที่เที่ยวแรกของทริป ที่ไม่ไกลเลยจ้าโรงแรม(เอาจริงๆเดินไปยังได้เลย) นั่นคือวัด Sensoji ที่อยู่ที่ Asakusa สถานีรถไฟใต้ดินติดกับสถานี Tawaramachi เลยค่ะ ถือเป็นการเอาฤกษ์เอาชัย ไปถึงญี่ปุ่นก็ไหว้พระก่อนเป็นอันดับแรก 

วัดSensoji
 

อันนี้เป็นโคมแดงอันแรก ก่อนเข้าถนน Nagamise ที่ขายของที่ระลึกและขนม จำนวนมากกกก ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ได้ลองขนมดังโงะ (ที่เพื่อนซื้อ) ร้อนๆใหม่ๆ มีหลายแบบ เลยถามเขาไปว่าอันไหนอร่อยสุด เพื่อนเลยซื้ออันนั้นมา

อันนี้เป็นโคมแดงก่อนเข้าไปตัววัดค่ะ ตรงนี้จะเป็นจุดที่คนถ่ายรูปเยอะ บริเวญก็กว้างด้วย

พอเดินเข้าไปข้างในที่เข้าไหว้พระกัน ก็จะเจอร้านขายเครื่องรางด้วย  กะจะมาซื้อฝากพ่อกับแม่ แล้วก็ซื้อให้ตัวเอง (เอาจริงๆจะฝากหลายคนแต่เจอราคาแล้วก็ล่าถอยดีกว่า......)

มาดูตรงนี้กันดีก่า!!! ไหว้พระแล้วโยนเหรียญ 5เยนค่ะ ทีแรกก็ยืนมองคนอื่นไหว้อยู่นานทั้งๆที่รู้วิธีนี่แหละ มันจะเป็นกล่องอยู่หน้าประตูทางเข้า บางคนก็ใส่เหรียญเฉยๆ บางคนก็โยนแล้วไหว้ ทำเอาฉันเกิดอาการงงกันไปเลยว่าทำยังไงกัน
ไม่มั่นใจเลยเดินเข้าไปข้างในก่อน ปรากฏว่าเป็นกล่องที่มีร่องเป็นซี่ๆให้โยนเหรียญนี่แหละ แต่ว่ามีขนาดใหญ่มากกกกกกกกกกกกก คนมุ่งกันโยนเลยค่ะ ดีนะที่เราไม่โยนไปกล่องที่อยู่หน้าทางเข้าไปก่อน เพราะมีเหรียญ 5 เยนอยู่เหรียญเดียว 

ด้านในที่เขาไหว้กันไม่อนุญาตให้ถ่ายรูปได้ค่ะ เลยไม่ได้เก็บภาพมาฝาก แต่กล่องใหญ่มากจริงๆ ใครโยนไม่เข้านี่ไม่รู้จะว่าไงละ (ฮา)
 

(นึกถึงอันนี้ขึ้นมาแฮะ โยนไม่เข้า5555)

คุณคิดว่าเราควรอธิษฐานเป็นภาษาอะไรดีคะ (ฮา) 

ฉันอธิษฐานเป็นภาษาญี่ปุ่นค่ะ ด้วยความคิดที่ว่า เทพเจ้าจะฟังฉันออกไหมนะ ไม่สบายใจเลย เพราะฉะนั้น นอกจากใช้เวลาดูขั้นตอนการไหว้ของคนอื่นแล้ว ยังใช้เวลาในการยืนคิดรูปประโยคก่อนโยนเหรียญอีกด้วย คือยืนเอ๋อๆหน้ากล่องอยู่นานเลยค่ะ 

เสร็จจากการไหว้เป็นที่เรียบร้อย ได้เวลาเดินดูเลือกซื้อเครื่องรางกลับไปฝากคุณพ่อคุณแม่แล้วตอนแรกก็ดูร้านที่ตั้งอยู่บริเวณภายในตัวศาลเลยค่ะ คนมุ่งกันเต็มเลย

ราคาเครื่องรางแพงกว่าที่คิดเอาไว้ จึงซื้อฝากแค่คุณพ่อคุณแม่และตัวเองคนละอันเป็น 3 อัน
เครื่องรางก็มีหลายแบบ ก่อนมาที่นี่ฉันก็อ่านศึกษาเรื่องราวเกี่ยวกับเครื่องรางมาก่อนค่ะ เลยตัดสินใจไว้แล้วว่าจะซื้อด้านสุขภาพให้พ่อแม่ ส่วนของตัวเองจะซื้อเกี่ยวกับการเรียน 

แต่ด้วยความคิดนอกกรอบแปลกๆของฉัน
นึกขึ้นมาว่าไม่อยากซื้อร้านตรงนี้ เพราะฉันรู้สึกว่าคนมาซื้อเยอะเกินไป รู้สึกซ้ำๆเยอะไปหน่อย เลยตัดสินใจยังไม่ซื้อเครื่องรางที่ร้านนั้นค่ะ ฉันเดินออกมาจากวัดทางด้านขวา ก็พบกับศาลเจ้า(คิดว่านะ)อีกที่ข้างๆวัด ตอนนี้กำลังมีคนมุ่งดูอะไรซักอย่างอยู่เต็มเลย ฉันก็เลยไปเดินไปดู

โชว์ลิงล่ะค่ะ!!! 
มีถ่ายเป็นวีดีโอไว้ด้วย ตลกดีค่ะ นี่ก็อาจจะเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นลิงญี่ปุ่น ต่างจากลิงไทยนิดหน่อย ดูมีเนื้อมีหนังกว่าอ่ะ (ฮา)

อันนี้เป็นศาลเจ้าข้างๆวัดค่ะ ฉันซื้อเครื่องรางที่นี่ ที่ซุ้มที่ขายเครื่องรางมีผู้หญิงแต่งชุดสีขาว ดูท่าทางเรียบร้อยมากๆ แอบคิดอยู่ว่าจะใช่มิโกะซังไหมน้าาา  ถ้าใช่ล่ะก็ ก็พึ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกนี่ล่ะ!!

มุมมองที่มองจากศาลเจ้ามาที่วัดSensojiค่ะ มีคุณยายแต่งชุดญี่ปุ่นท่านหนึ่งยืนมองวัดอยู่นานมากๆแล้วจึงเดินข้ามถนนไปฝั่งวัด ดูแล้วรู้สึกสงบจิตสงบใจยังไงก็ไม่รู้ 

หลังจากเดินในวัดชมความงามซักพัก ก็ออกไปเดินที่ถนน Nakamise อีกรอบ มองหาของกลับไปฝากพี่ๆ น้องๆ (เดินคนเดียวอีกแล้วเพื่อนหายตัวได้)

อันนี้ออกมาเดินยังถนนสายข้างๆด้วย มีของขายเยอะเช่นกัน ระหว่างนั้นหิวๆก็เดินไปเจอร้านเมลอนปัง เคยได้ยินมาว่าเมลอนปังที่นี่อร่อยมาก ชิ้นละ 200 เยนค่ะ อร่อยจริงๆ!! 

แว้!!
เดินไปเจอร้าน(ตรงสายถนน Nagamiseนี่แหละ) ที่ขายเนโกะดังโงะกับโทริดังโงะขนาดจัมโบ้!!!
อยากได้มากกกก แต่ก็คิดว่าจะขนกลับยังไงกัน ตังค์ก็ต้องสำรองไปซื้อของที่จะมาซื้อด้วย เลยไม่ได้ซื้อมาค่ะ 

แต่ว่าซื้อคุโระคุงขนาดจิ๋วมา เพราะว่ามีคุโระคุงขนาดปกติ(เอาไปด้วยล่ะ)เลย ซื้อมาให้เป็นเพื่อนกัน ตอนนี้อยากได้ตัวใหญ่จังเลยน้าาา

ถึงเวลานัดแล้วทุกคนก็มารวมกัน

จากนั้นเราก็ไปโรงเรียนสอนภาษาญี่ปุ่น ที่ทำ MOU กับโรงเรียนของเรา ไปเยี่ยมสาขาโตเกียวของเขาเฉยๆ ได้เดินข้ามแม่น้ำ Sumida ด้วยค่ะ บรรยากาศดีมาก แถวนี้ก็เป็นบริเวณที่สามารถมองเห็น Tokyo Skytree ได้ด้วยล่ะค่ะ
 

SUMIDAGAWA



 

พอเย็นๆแล้วก็ไปเพิ่มผ้าพันคอผืนนึง ออกไปเที่ยวกับเพื่อนเป็นกลุ่มแยกออกมาจากห้องค่ะ คืนแรกวางแผนกันจะไปHarajukuเผื่อไป Kiddy Land ไปแบกอ้วนพุชชีนกลับบ้านกัน

 Ueno 

 

 

เหมือนสาวญี่ปุ่นมากๆ 

Shinjuku

ก่อนหน้านั้นแวะไปเดินเล่น Shinjuku ก่อนเพราะเพื่อนจะไปซื้อรองเท้าที่ร้าน ABC Mart ค่ะ ก็คนเยอะดี ถ่ายวีดีโอมาเยอะเลย (ฮา)
 

ฉันไม่ได้เดินซื้อของอะไรมากที่ Shinjuku ค่ะ 

ต่อมาเราก็ไปต่อกันที่ Harajuku ระหว่างนั่งรถไฟไปได้กดซื้อถั่วแดงที่ตู้ขายอัตโนมัตในสถานีลองชิมเป็นครั้งแรก

อร่อยมากกกกกกกกกกกกกกกกกๆๆๆๆๆๆๆๆ  เป็นเครื่องดื่มร้อนค่ะ ยิ่งดื่มช่วงอากาศเย็นๆแบบนี้ฟินมากก

(มีต่อ part 2 นะจ๊ะ!!!)

ฉันนั่งเครื่องบิน'ครั้งแรก'ตอนไปญี่ปุ่น'ครั้งแรก' 

หลายปีมากๆกับการติดตาม Beauty Blogger, Youtuber, How-to make up video, etc.
ตั้งแต่อายุ13ยันปัจจุบัน เพราะฉันเริ่มแต่งหน้าตอนเริ่มคอสเพลย์ล่ะค่ะ
อยู่มาวันหนึ่ง เห็นข่าวเปิดรับสาวๆเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของรายการ Beauty Versus ฉันตาลุกวาวๆตอนทราบว่าไปถ่ายรายการที่ญี่ปุ่น เด็กม.4ที่ดูอนิเมะมาโดยตลอดคงจะใฝ่ฝันอยากไปญี่ปุ่นเป็นแน่ จะพลาดได้ยังไงกับการลองสมัครดู

ฉันก็ได้รับการตอบกลับเพื่อเรียกให้ไปออดิชั่นค่ะ วันนั้นฉันไม่ได้คอสไป
แต่แต่งตัวสไตล์อะไรซักอย่างไปล่ะค่ะ....(?)

ใส่ผิดข้างด้วยอ่ะ!!! 
 

เพราะเขาคงจะดูแค่เมคอัพเรา ฉันเลยไม่ได้คอสฯเต็มยศไปค่ะ
 

พ่อแม่ฉันก็ไปด้วย ทางทีมงานบอกว่าเป็นครั้งแรกที่มีทั้งพ่อทั้งแม่ของผู้เข้าร่วมไปด้วยทั้ง2เลย  ฉันน่าจะเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดตั้งแต่ออกรายการมา เขาว่างั้นล่ะ


ฉันก็เจอคำถามเกี่ยวกับเมคอัพที่ใช้มากมาย โดยนั่งสัมภาษณ์กับคุณ....เอ่อ....  ไม่รู้ง่าาาาา แต่ฉันชอบเขามากๆค่ะ เขาเป็นผู้หญิงที่เป็นผู้ใหญ่ของทางFuji-TVคนญี่ปุ่นค่ะ และแน่นอนว่าจะต้องมีคุณล่ามนั่งด้วยข้างๆ 

ฉันคิดว่าเขาค่อนข้างสนใจกับคอสเพลย์ของฉันมากพอๆกับTipเมคอัพเลยทีเดียว เขาก็ถามคำถามมากมายเกี่ยวกับคอสเพลย์เช่นกัน และมีอยู่คำถามหนึ่ง.....

"เริ่มคอสเพลย์ได้อย่างไรคะ?"

ฉันก็เลยเล่าเรื่องสมัยเด็กให้เขาฟังค่ะ 

ฉันเริ่มดูการ์ตูนญี่ปุ่นมาตั้งแต่ป.4 จริงจังตอนป.5 แล้วก็ดูและชื่นชอบมาเรื่อยๆ แต่ในโรงเรียนประถมฯเล็กๆของฉันนั้น ไม่มีเพื่อนที่ฉันสามารถคุยเรื่องอนิเมะได้เลย
พอขึ้นม.1โรงเรียนใหม่ ฉันเรียนห้องกิ๊ฟเต็ดวิทย์-คณิตฯที่ปราศจากเด็กซนคนการ์ตูน(?)ซะอย่างนั้น แต่แล้วก็เจอเพื่อนอีกห้องที่ดูอนิเมะ เราได้คุยกันเยอะมาก แลกเปลี่ยนอนิเมะกันดู ฉันรู้จัก Vocaloid เพราะเพื่อนเหล่านั้นเลย!  จนฉันก็อยากที่จะทำกิจกรรมมากขึ้นกับเพื่อนๆ ฉันก็ลอกเลียนแบบจากอนิเมะนี่ล่ะค่ะ กิจกรรมที่ทำกันแทบจะเป็นธรรมเนียมของชมรมเกมส์หรือการ์ตูนในโรงเรียนญี่ปุ่นที่เห็นในอนิเมะ คือคอสเพลย์ไปร่วมงานคอมิเกะ! ฉันก็เลยอยากจะคอสเพลย์กับเพื่อนๆบ้าง นั่นเป็นจุดที่ทำให้ฉันชวนเพื่อนมาคอสเพลย์ จนตอนนี้ก็เหลือฉันคอสฯอยู่คนเดียวล่ะ (ฮาๆ) 

เรื่องที่ฉันเล่านั้นทำให้เขาได้รู้ว่าฉันคอสเพลย์เพราะว่าชอบมันจริงๆเขาบอกฉันแบบนั้น ใช่ค่ะ มันทำให้ฉันได้เจอเพื่อนใหม่ๆที่งานคอสเพลย์ สนุกที่ได้คุยเรื่องที่ชอบกับเพื่อนที่มีความชอบแบบเดียวกัน เขาชมคอสเพลย์ของฉันด้วยล่ะ! (〃∇〃) เขิลจุงงงง เขาพูดด้วยล่ะค่ะพร้อมกับหันไปบอกแม่ของฉันด้วย ว่าถ้าชอบจริงๆก็เอาให้สุดทางไปเลย ทำเป็นอาชีพได้นะ เอาใจช่วย แต่ฉันก็ตอบไปว่าไม่ไหวหรอกค่ะ5555 (มุริๆ..... )

เขาบอกว่ามีคอสเพลย์เยอร์คนนึงที่เขารู้จักหรือได้ยินมา "คอสฯเพราะว่าให้แฟนชอบหรือให้คนมาชอบ เธอไม่ได้เป็นแบบนั้นสินะ ดีแล้ว คนกลุ่มหนึ่งก็จะมองคอสเพลย์ว่าไม่ดีเท่าไร"

หว๊าาา ญี่ปุ่นที่เป็นต้นกำหนดเองก็มีหรือเนี่ย  จริงๆก็ต้องมีบ้างแหละกับความรู้สึกลบๆกับคอสเพลย์ของคนญี่ปุ่น แต่ฉันนึกว่าเขาจะไม่ค่อยอะไรกันเท่าไรแต่ความจริงก็พอกันเลยค่ะ คล้ายคลึงกับที่ไทยนั่นแหละนะ 

พอออดิชั่นเสร็จระหว่างทางกลับบ้าน ในหัวของฉันก็คิดเรื่องคำถามที่เขาถามฉันเกี่ยวกับคอสเพลย์, การสนับสนุนให้คอสฯ เต็มไปหมดดด รวมถึงที่เขาชอบคอสเพลย์ของฉันด้วยค่ะ ฉันดีใจมากๆเลยล่ะ!! นี่ฉันปลื้มอกปลื้มใจเกินไปแล้วสินะคะ ฮ่าาา  

ฉันได้ไปด้วยล่ะค่ะ!!! 

ตอนนั้นก็ดีใจอยู่นะ แต่ยังดีใจไม่สุดเหมือนเรื่องนี้มันเป็นไปไม่ได้ นั่นเขาเรียกว่าไม่รู้ตัวล่ะค่ะ ฉันรู้สึกตัวแบบสุดๆอีกทีตอนเครื่องบินกำลังจะลงจอด ฉันมองออกไปนอกหน้าต่างเครื่องบินพร้อมกับดูเส้นขอบฟ้าที่เอียงตามลำเครื่องบิน ค่อยๆเพิ่มองศาจนเป็น 180 องศากลายเป็นเส้นตรง 

ในใจก็คิดว่า ญี่ปุ่นที่ฉันดูอนิเมะมาโดยตลอด วันนี้ฉันมาถึงเกาะแห่งนี้แล้วงั้นหรอ!?!!   ตอนนั้นก็ดีใจขึ้นมาจนแทบจะหายป่วยไปเลย นั่งเครื่องบินครั้งแรกก็ไม่รู้สึกอะไรมากค่ะ แค่ปวดหัวหนักมาก................................. 

ก่อนขึ้นเครื่องไม่กี่ชม. ฉันพึ่งจะประกอบร่างไม้กวาดล่ะค่ะ  คืนก่อนเดินทางนอนดึกมาหลายคืน เพราะดันมาขยันเอาตอนใกล้จะไป ฮาาาา ก็เลยไมเกรนขึ้นเลย

น่าเสียดายที่ไฟล์รูปที่ถ่ายมาส่วนใหญ่หายไปกับแฟลชไดร์ฟจิ๋วๆ.......
เหลือแต่รูปที่เคยลงในโซเชี่ยลไว้เท่านั้น อัพฯลงบล็อกเท่าที่อัพฯได้นะคะ 

ฉันเดินทางไปกับผู้เข้าร่วมอีก2คน พี่พลอยกับพี่ทิพย์  ขอบคุณที่ช่วยดูแลและแนะนำฉันอย่างดีค่ะ! ตั้งแต่ขั้นตอนที่สนามบินไปจนตลอดเลย แล้วก็พี่ๆน่ารักและใจดีมาก พี่ทิพย์ก็ช่วยสอนอะไรหลายๆอย่างให้ฉันด้วย 
แล้วก็ไปพร้อมกับพี่แป้งและพี่เหมียวที่เป็นกรรมการและพิธีกรในรายการ พาพวกเราทั้ง3คนไปค่ะ 

ของเยอะมากกกกกก กระเป๋าลาก2ใบ กับไม้กวาดเอลซี่ 

วันแรกที่ไปถึงก็ไปเก็บของที่โรงแรมก่อน
นั่งแท็กซี่จากสนามบิน Haneda ไป Odaiba มันใกล้กันไหมนะ แต่รู้สึกว่านั่งแปปเดียวเองอ่ะ  

อันนี้เป็นรูปเซลฟี่รูปแรกของฉันที่ญี่ปุ่นค่ะ  บนรถแท็กซี่ 

เรานอนกันที่เกาะโอไดบะที่มีทางเชื่อมเป็น Rainbow Bridgeยื่นออกมาจากโตเกียว เป็นที่ตั้งของFuji-TVด้วย บริเวณรอบๆโรงแรมก็จะมี Fuji-TV, Aqua City และ Diver City ซึ่งเป็นห้างสรรพสินค้า

มาถึงโรงแรมแล้ววว วิวจากหน้าต่างห้องค่ะ (เอาพุชชีนมาด้วย ฮาาา) 

พอเก็บของกันเสร็จ จากนั้นก็ดิ่งไปสตูดิโอด้วยรถแท็กซี่ที่ทีมงานพานั่งไป 

วันแรกก็ถ่ายวีดีโอตอนเราแต่งหน้าเฉยๆค่ะ แล้วก็สัมภาษณ์นิดหน่อย 
ฉันคอสเพลย์ถ่ายค่ะ มีทีมงานตากล้องมาคุยกับฉัน เขาเอาโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาแล้วพูดอะไรซักอย่าง 

ฉันเคยเห็นโทรศัพท์รุ่นนี้มาก่อนค่ะ เป็นของตากล้องที่ฉันรู้จัก(เอ๊ะ ตากล้องอีกแล้ว ฮ่าา) ชอบมิคุมากเลย เดาได้ไม่ยากว่าเจ้าของต้องเป็นสาวกหนูต้นหอมแน่ๆ ตอนนั้นฉันพึ่งจะเริ่มเรียนภาษาญี่ปุ่น พูดได้นิดหน่อย ก็เลยพูดไปว่า 「私はミクちゃんが好きです。」(ฉันชอบมิคุจังค่ะ) คุณตากล้องคนนั้นเขาก็พูดอะไรซักอย่างท่าทางเหมือนโอ้ ดีจังเลย (ฮ่าาาาาาาา)  

หลังเหตุการณ์นี้ พอถึงคิวฉันสัมภาษณ์เรื่องเครื่องสำอางที่ใช้และขั้นตอน+เทคนิคตอนการแต่งหน้า ทีมงานคนญี่ปุ่นเป็นคนสัมภาษณ์และพิมพ์ข้อมูลลงในโน้ตบุ๊ค และมีพี่ล่ามคนไทยนั่งอยู่ด้วยค่ะ ระหว่างสัมภาษณ์ พี่ล่ามก็เป็นคนแปลคำถามให้ คำถามแรกพี่ล่ามถามฉันเลยค่ะว่า "ฟังออกใช่ไหม" หืมมม ฉันงงมากค่ะ แล้วพี่ล่ามก็เลยพูดต่อ  "เห็นทีมงานที่นี่เขาบอกว่าเธอพูดภาษาญี่ปุ่นได้นิ" ฉันก็เลยรีบบอกไปค่ะว่าไม่ใช่ค่ะๆๆๆๆ! พูดได้เพียงนิดหน่อยเท่านั้น  สงสัยไอที่พูดไปเมื่อกี้ประโยคเดียวแหงๆ... 

ระหว่างถ่าย จำได้ว่าเพลียๆเพราะนอนบนเครื่องไม่ค่อยหลับมาทั้งคืนเลยเพราะปวดหัวหนักมาก  

พอถ่ายเสร็จ Energy มาจากไหนไม่รู้ค่ะ เดินตั้งแต่ Aqua City ไปยัง Diver City จำไม่ค่อยได้แล้ว แต่ว่าไปซื้อถุงน่อง(ซึ่งสุดท้ายก็ไม่ได้ใช้) ที่ Aqua City พอซื้อเสร็จก็ดันเดินไปเจอร้านร้อยเยนที่นั่นล่ะ...... ขอบใจนะพระเจ้า! 

แล้วจากนั้นก็ไปหาอะไรกินที่ Diver City ที่นั่นมีร้านของฝากด้วยค่ะ ชอบๆ  แล้วก็ได้ลองกินทาโกะยากิที่ญี่ปุ่นครั้งแรก  (รูปมีเต็มเลยนะจริงๆแล้ว ฮื่อออ) 

 ........ วิวโอไดบะกลางคืนสวยมาก 

--------ตัดไป เสียใจรูปหาย----------
・°・(ノД｀)・°・

(เอามาจากรูปที่เคยลงไว้ในเพจ) ข้างหลังคือ Rainbow Bridge ค่ะ

พอกลับมาก็มามาร์กหน้าที่ซื้อมา ทีแรกนึกว่าจะเป็นแบบหน้าเต็ม แต่มันเป็นวงกลมๆแบบนี้อ่า ความเด๋อนี้....แล้วก็เขามาร์กกันแบบนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้ ฮ่าาา 

ฝนตกด้วยล่ะ 

เช้าวันที่  2 

ซึ่งเป็นวันที่เรา 3 คนต้องไปถ่ายทำรายการที่เป็นบรรยากาศจริงของรายการแล้ว ซึ่งจะเป็นการบันทึกเทปเพื่อนำไปออกอากาศ ที่จะมีกรรมการ 3 คน คือ พี่แป้ง, Martyซัง, Koseki Renซัง และพิธีกร 2 คน คือ พี่เหมียว หรือ บ.ก.เรย์โกะ และ Enami Daijiroซัง หรือเอนามิซัง นักข่าวที่คนไทยหลายๆคนรู้จักนั่นเอง 

พอมาถึงสตูดิโอ พวกเราก็นั่งรอเวลากันที่ห้องหนึ่ง ซึ่งเป็นห้องคล้ายๆห้องประชุม มีโต๊ะยาว 2 ฝั่ง ทั้งห้องเป็นสีขาวทั้งหมด โดยเรานั่งและเริ่มแต่งหน้ากันได้ซักพัก ฝ่ายผู้ร่วมรายการชาวญี่ปุ่นก็ถยอยมาถึง และเริ่มมานั่งเซ็ทอุปกรณ์ และแต่งหน้ากันแล้ว  

จริงๆเมื่อวานตอนทำวีดีโอขั้นตอนการแต่งหน้า รู้สึกเฟลๆ นิดหน่อย เพราะว่าแต่งออกมาไม่ได้ดั่งใจตัวเอง แต่วันนี้ ฉันคิดว่าเป็นการแต่งหน้าที่เนี๊ยบที่สุดตั้งแต่คอสเพลย์มาเลยล่ะ 

เมื่อฉันแต่งเสร็จ ก็นั่งรอในห้องนั้นจนกว่าจะเริ่มเดินห้องไปในห้องที่อัดรายการ วันนี้ คิวถ่ายคนแรกคือฉันเองค่ะ! 

เมื่อนั่งรอเวลาที่จะเข้าไปในสตูดิโอ ทันใดนั้นก็มีผู้หญิงในชุดโลลิต้าสีหวานเดินเข้ามาในห้อง มิซาโกะซังนั่นเอง!!!!! 

โอ้ววววมายก็อด พึ่งเคยเห็นตัวจริงก็วันนี้ น่ารักมากๆๆๆๆๆ เหมือนในทีวีเป๊ะๆๆๆเลย 

ถึงเวลาแล้วว 

 

การถ่ายทำรายการจะดำเนินไปโดยฉันมีล่ามส่วนตัวแปลจากภาษาญี่ปุ่นเป็นไทยค่ะ  เนื่องจากทุกคนในสตูดิโอรู้ภาษาญี่ปุ่นหมดเลย ทั้งพี่แป้ง พี่เมี้ยวที่เป็นคนไทย ก็พูดญี่ปุ่นได้ เพราะฉะนั้นไม่ว่าใครจะพูดอะไรกับเรา กรรมการพูดถึงเรา ติชมอะไรฉันก็ไม่มีทางรู้เลย นอกจากว่า บ้างคำที่ต้องการคำตอบ คุณล่ามก็จะแปลให้ นั่นทำให้ฉันมีอาการงงๆตลอดเทป....

ไม่ต้องบอกฉันก็รู้ตัวดีค่ะ อ้วนตันสุดๆ ๕๕๕๕๕

 

 

เหล่าคณะกรรมการที่น่ารักทุกท่านค่ะ 💓

 

 

 

 

บรรยากาศการถ่ายทำฉันคงจะไม่สามารถอธิบายได้ดีกว่าการที่ทุกๆคนได้ไปดูเอง ฮาาาา 

สามารถดูรายการย้อนหลังได้ทาง YouTube นะคะ รายการนี้อากาศช่อง 7 และออกอากาศช่อง BS-fuji ประเทศญี่ปุ่น 

 

 

คุณสตาฟฟ์ช่วยมารับไม้กวาดต่อตอนล้างหน้า น่ารักกกก 😍😍😍 ขอบคุณมากๆๆนะคะ

 

คือทุกคนนน หากหยิบยกรูปคู่กับมิซาโกะซังขึ้นมาพูด คงไม่พ้นการพรรรณนาถึงความน่ารักของมิซาโกะซัง ฮาาาา 😍 ฉันรู้สึกประทับใจและเป็นเกียรติที่ได้ร่วมงานกับมิซาโกะซังมากๆค่ะ