ສູນປຶກສາເດັກນ້ອຍບອກວ່າປົກປ້ອງເດັກນ້ອຍ ແຕ່ຈິງໆປົກປ້ອງຕຳແໜ່ງຂອງຕົນເອງ.

ຄຳວ່າ "ເພື່ອຜົນປະໂຫຍດດີທີ່ສຸດຂອງເດັກ" ເປັນຄຳສະກົດຄຳສາບທີ່ໃຊ້ໄດ້ທຸກກໍລະນີ.

ໄປຂໍຄຳປຶກສາ ແຕ່ກາຍເປັນຄົນຢູ່ໃນລາຍຊື່ຖືກຈັບຕາ.

ຕັ້ງໃຈຊ່ວຍຄອບຄົວ ແຕ່ບາງທີກໍແຍກຄອບຄົວໃຫ້ແຕກອອກຢ່າງເຊື່ອມຊ້ອນ.

ເຮັດວຽກກັບເອກະສານຫຼາຍກວ່າເຮັດວຽກກັບເດັກ.

ສຽງຂອງຫົວໜ້າສຳຄັນກວ່າສຽງຂອງເດັກນ້ອຍ.

ເອກະສານຖືກຮັກສາຢ່າງດີ ແຕ່ຄວາມຜູກພັນຂອງພໍ່ແມ່ກັບເດັກຖືກຕັດງ່າຍໆ.

ເມື່ອມີຄວາມຜິດພາດ ກໍມີຄຳວ່າ "ການຈັດການເໝາະສົມແລ້ວ" ໃຊ້ປິດເລື່ອງ.

ການຫຼີກລ້ຽງຄວາມສຽງຂອງສູນ ເຮັດໃຫ້ຄອບຄົວຮັບຄວາມສຽງແທນ.

ໄປຂໍຊ່ວຍເຫຼືອ ແຕ່ກາຍເປັນຖືກປະເມີນຊີວິດທັງໝົດ.

"ຢ້ຽມຢາມຄອບຄົວ" ແຕ່ບາງຄັ້ງໄປພັງຄວາມໄວ້ໃຈໃນຄອບຄົວ.

ເວົ້າວ່າຢູ່ຂ້າງເດັກ ແຕ່ປະພຶດກັບພໍ່ແມ່ເຫມືອນສັດຕູ.

ການຊ່ວຍແລະການຈັບຕາຖືກປະສົມຈົນແຍກບໍ່ອອກແລ້ວ.

ເວົ້າວ່າອີງໃສ່ຂໍ້ມູນວິຊາການ ແຕ່ຄຳຕັດສິນມັກຖືກຕັດສິນໄວ້ກ່ອນ.

"ຄວາມສຽງການຖືກທຳຮ້າຍ" ທີ່ມອງບໍ່ເຫັນ ແຕ່ຄວາມເຈັບປວດຂອງຄອບຄົວກັບເປັນຂອງຈິງ.

ຮ້ອງຂໍໃຫ້ປະຊາຊົນຮັບຜິດຊອບຕໍ່ລູກ ແຕ່ສູນກັບຫຼີກຄຳວ່າ "ຮັບຜິດຊອບ".

ອະນາຄົດເດັກຖືກເວົ້າເຖິງຫຼາຍ ແຕ່ໃຈຈິງມອງແຕ່ຕົວເລກໃນລາຍງານ.

ໄປຂໍປຶກສາ ແລ້ວໄດ້ຮັບການວິນິດໃຫ້ເປັນ "ພໍ່ແມ່ມີບັນຫາ".

ຮັບຜິດຊອບຜິດພາດຍາກເກີນໄປ ງ່າຍກວ່າຄືໃສ່ປ້າຍ "ຄົນລຳບາກ".

ເວົ້າວ່າປະສານງານ ແຕ່ແທ້ໆແມ່ນການສົ່ງຕໍ່ບໍ່ຮູ້ຈົນໃຜຮັບຜິດຊອບ.

ປົກປ້ອງຄວາມປອດໄພຂອງເດັກ ແຕ່ຄວາມສະບາຍໃຈຂອງຄອບຄົວຖືກສະຫລະ.

ຍິ່ງໄປຫາ ຍິ່ງຮູ້ສຶກບໍ່ຢາກໄປອີກ.

ເວົ້າວ່າກາງໆ ແຕ່ມັກຢູ່ຂ້າງຝ່າຍລັດຫຼາຍກວ່າຂ້າງຝ່າຍຄອບຄົວ.

ຄຳເວົ້າຂອງພໍ່ແມ່ເຂົ້າຫູລົດອອກ ແຕ່ບັນທຶກຂອງພະນັກງານຢູ່ກັບເດັກໄປຕະຫຼອດ.

ປະຕິເສດການຊ່ວຍ ກໍ "ບໍ່ຮ່ວມມື", ເຊື່ອຟັງຫຼາຍເກີນ ກໍ "ພຶງພາ".

ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງເດັກຖືກມອງຜ່ານແວ່ນຕາຂອງການປົກປ້ອງຊື່ສຽງສູນ.

ເວລາຢາກແຍກພໍ່ແມ່ອອກຈາກເດັກ ກໍໄວຫຼາຍ ເວລາຢາກກັບມາຮວມກັນ ກໍຊ້າແປກ.

"ຟັງຄຳເວົ້າ" ແຕ່ຄຳເວົ້າຂອງພໍ່ແມ່ບໍ່ຄ່ອຍເຂົ້າໃນໃຈ.

ໂທກັບຊ້າ ແຕ່ຄຳຕັດສິນອອກໄວ.

ນ້ຳຕາຂອງພໍ່ແມ່ແມ່ນ "ອາລົມ" ແຕ່ຄວາມກັງວົນຂອງພະນັກງານແມ່ນ "ວິຊາການ".

ຊ່ວຍຄອບຄົວ ແຕ່ຮູ້ສຶກເຫມືອນເຂົ້າສອບຖາມ.

ແກ້ບັນຫາບໍ່ເກັ່ງ ແຕ່ເພີ່ມແບບຟອມເອກະສານເກັ່ງຫຼາຍ.

ເວົ້າວ່າຟັງເດັກ ແຕ່ກົວຄຳຈິງຂອງເດັກຫຼາຍກວ່າຄົນອື່ນ.

ການແຍກພໍ່ແມ່ກັບເດັກກາຍເປັນ "ມາດຕະການປອດໄພ" ແບບມາດຕະຖານ.

ຍິ່ງຂໍຄຳປຶກສາ ຍິ່ງຖືກປະເມີນຄະແນນຕ່ຳ.

ຄວາມກັງວົນຂອງສູນເບົາລົງ ແຕ່ຄວາມກັງວົນຂອງຄອບຄົວເພີ່ມຂຶ້ນ.

ເອີ້ນວ່າ "ຜູ້ຊຳນານການ" ແຕ່ບາງຄັ້ງກໍບໍ່ຄິດວ່າຕົນເອງອາດເຮັດໃຫ້ແຜລຶກຂຶ້ນ.

ຄວາມຮັບຜິດຊອບຖືກແຍກອອກໄວກວ່າການແຍກພໍ່ແມ່ກັບເດັກ.

ເວົ້າເຖິງອະນາຄົດຂອງເດັກ ແຕ່ມອງແຕ່ໄລນ໌ສຸດທ້າຍຂອງປີງົບ.

ຄຳຂອງພໍ່ແມ່ແມ່ນ "ຄວາມຮູ້ສຶກ" ແຕ່ບັນທຶກຂອງພະນັກງານແມ່ນ "ຂໍ້ເທັດຈິງ".

ບາງຄອບຄົວຮູ້ສຶກວ່າ ມີແຕ່ສູນທີ່ຮູ້ສຶກປອດໄພຈາກການຮ້ອງທຸກ.

ຕັ້ງໃຈເປັນເພື່ອນເດັກ ແຕ່ດຶງເອົາເພື່ອນແທ້ໆຂອງເດັກອອກໄປ.

ກໍລະນີຜິດພາດແມ່ນ "ກໍລະນີພິເສດ" ກໍລະນີສຳເລັດໄດ້ໄປຢູ່ໃນໂປສເຕີ.

ບອກ "ຊ່ວຍນຳ" ແຕ່ເວລາຄຸຍຈິງໆ ກໍເປັນການຊອກຫາຂໍ້ບົກພ່ອງຂອງພໍ່ແມ່.

ປົກປ້ອງເດັກໂດຍສະຫລະກຽດສັກສີຂອງພໍ່ແມ່ໄດ້ຢ່າງສະບາຍໃຈ.

ຄວາມເປັນໄປໄດ້ວ່າການຕັດສິນຂອງຕົນເອງຜິດ ບໍ່ຄ່ອຍຢູ່ໃນແຜນຮຽນ.

ເມື່ອເອີ້ນເດັກວ່າ "ຄະນີ" ຊີວິດຂອງເດັກກໍກາຍເປັນເອກະສານ.

ບອກວ່າ "ພິຈາລະນາຢ່າງຮອບຄອບ" ແຕ່ຮອບຄອບເລື່ອງຄວາມສຽງຂອງຕົນເອງກ່ອນ.

ຄວາມພະຍາຍາມຂອງພໍ່ແມ່ແມ່ນ "ເປັນຫນ້າທີ່" ແຕ່ຄວາມພະຍາຍາມຂອງພະນັກງານແມ່ນ "ນ່າຊື່ນຊົມ".

ຈຳນວນການຮ້ອງຂໍຊ່ວຍເພີ່ມ ກໍຖືກເຫັນເປັນ "ພາລະງານ" ຫຼາຍກວ່າ "ຄວາມໄວ້ໃຈ".